Lato w pelni

Wieje, pada, znak, ze czas na Glastonbury. Biletow najpierw nie udalo sie zdobyc, a potem budzet ich juz nie zakladal. Wiec zamiast po kolana w blocie, siedze z wymalowanymi paznokciami u stop i slucham relacji z festiwalu w domu. Okazalo sie, ze z Dolly Parton to byla plotka, wiec nie spinam sie zbytnio, ze nie pojechalam. Owszem, minie mnie tez zazywanie narkotykow i seks z obcymi pod wplywem narkotykow, ale co sie odwlecze to nie uciecze.
Kolejny wypelniony formularz o prace. Prace jakakolwiek, na lato. Ale taka zeby do dupy nie byla. Zadnego kelnerowania, czy powrotu do starej korporacji. Czyli na wlasne zyczenie przedluzam bezrobocie. Z obrzydzeniem wyslalam aplikacje to muzeum figur woskowych, bo sie nadaje ze wzgledu na moja przeszlosc. Przeszlosc w obsludze klienta, rzecz jasna, bo o wosku za wiele nie wiem.
Kasia nie omieszkala przypomniec w komentarzu, ze czas na romans, ale znowu wszystko do gory nogami. Wydawaloby sie, ze po facecie w pewnym wieku mozna sie spodziewac, ze wie, co robi, ale jest to kolejny mit do obalenia. Zreszta i tak nie przeprowadzilabym sie do kraju, gdzie wszystkie filmy sa dubbingowane. W rzeczy samej, to dla mnie wiekszy problem niz dziadek nazista. Nie moj dziadek.
Z okazji zmiany okolicznosci kreuje sie wizja Wolosatego i polonin ukochanych. No chyba, ze znajde niesamowicie dobra prace, ktora nie wiazalaby sie z wyzyskiwaniem dzieci w Azji, romansowaniem ze starszymi panami lub roznoszeniem drinkow.

A piosenka na dzis i na najblizszy czas to oczywiscie The Police i "Don't Stand so Close to Me". Z przymruzeniem oka...